Prowadzenie wielkostadnej produkcji zwierzęcej, związane jest z koniecznością przestrzegania uregulowań prawnych obowiązujących w krajach Unii Europejskiej w zakresie technologii chowu, dobrostanu i ochrony środowiska. Przepisy te, stawiają służbom weterynaryjnym i zoohigienicznym, a przede wszystkim producentom, wyższe niż dotychczas wymagania, dotyczące zoohigieny, ekologii i profilaktyki weterynaryjnej. Zapewnienie dobrych warunków bytowych zwierzętom hodowlanym, zgodnie z obowiązującą w Polsce Ustawą o ochronie zwierząt z 21-go sierpnia 1997 roku, ma bezpośredni wpływ na efektywność produkcji. Zmiana dotychczasowych systemów chowu zwierząt, zwłaszcza drobiu, obejmująca zarówno procesy żywieniowe jak i technikę hodowlaną, pozwala na przeciwdziałanie czynnikom, które obniżały wyniki produkcyjne. Jednym z niekorzystnych efektów wielkostadnej produkcji zwierzęcej jest emisja szkodliwych gazów, m.in. amoniaku i siarkowodoru. Dzienna emisja amoniaku przypadająca na jednego brojlera zależy od okresu tuczu i może osiągać 547 mg. Nadmiar amoniaku powoduje nie tylko obniżenie jakości i ilości produkowanego żywca, ale również negatywnie wpływa na otaczający ekosystem. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku (Dz. U. Nr 257 poz. 2573), fermy drobiu, w których obsada zwierząt przekracza 240 DJP, zobowiązane są do sporządzania raportu o wpływie na środowisko, stanowiącego podstawę do wydania „zintegrowanego pozwolenia” na prowadzenie działalności (Dz. U. 2001 Nr 62, 627 oraz Nr 115, 1229). Stosowanie się do wyżej wymienionych wymogów pozwala również na uzyskanie dofinansowania z Programu SAPARD.